Wiersz rozpoczyna się wersem „Małe rzeczy są wielkie”, nadając ton eksploracji tematu wielkości w pozornie nieistotnych aspektach życia. Aby zilustrować tę ideę, poeta używa szeregu przykładów, takich jak radość odnaleziona w uśmiechu, ciepło dotyku i piękno pojedynczego kwiatu. Przykłady te podkreślają, że prawdziwą wielkość można odnaleźć w prostych przyjemnościach i chwilach międzyludzkich.
W całym wierszu Italiander podkreśla kontrast między wielkim i małym, znaczącym i nieistotnym. Sugeruje, że normy społeczne często utożsamiają wielkość z władzą, bogactwem i osiągnięciami, pomijając wartość prostoty i pokory. Jednak poeta argumentuje, że prawdziwa wielkość polega na akceptowaniu i pielęgnowaniu małych rzeczy, które przynoszą radość, zadowolenie i sens naszego życia.
W wierszu pojawia się także wątek nietrwałości i przemijania. Italiander przyznaje, że małe chwile, które celebruje, są ulotne i mogą nie trwać wiecznie, mimo to odnajduje piękno w ich tymczasowej naturze. Sugeruje, że to właśnie w tych ulotnych chwilach możemy odnaleźć esencję wielkości i doświadczyć pełni życia.
Ogólnie rzecz biorąc, „Little” Rolfa Italiandera to wiersz skłaniający do refleksji, który podważa konwencjonalne wyobrażenia o wielkości i znaczeniu. Zachęca czytelników, aby docenili piękno i wartość małych, zwyczajnych chwil, które często pozostają niezauważone w pogoni za wielkimi osiągnięciami. Wiersz zachęca nas do przyjęcia i celebrowania małych rzeczy, które wnoszą radość, miłość i znaczenie do naszego życia, uznając, że prawdziwa wielkość nie leży w zewnętrznych osiągnięciach, ale w bogactwie naszych codziennych doświadczeń.