W pierwszej zwrotce wiatr jest opisany jako „wielki, niewidzialny myśliwy”, który „wędruje po niebie z zębem psa”. Obrazy te sugerują drapieżną naturę wiatru i jego zdolność do powodowania szkód i zniszczeń. Druga zwrotka koncentruje się na roli wiatru w kształtowaniu świata przyrody, ponieważ „kosi pole i przerzedza drewno” oraz „tworzy nad morzem wydmy”. W tej zwrotce wiatr jest postrzegany jako siła, która zarówno tworzy, jak i niszczy, a jego moc jest widoczna w sposobie, w jaki kształtuje środowisko.
Trzecia zwrotka oddaje zabawną stronę wiatru, który „goni ptaki i motyle” oraz „tańczy z liśćmi na drzewach”. W przeciwieństwie do swojej niszczycielskiej mocy opisanej wcześniej w wierszu, wiatr jest tutaj przedstawiany jako złośliwa i zabawna siła, która wnosi radość i ruch do świata przyrody. Wreszcie czwarta zwrotka oferuje refleksyjne i filozoficzne podejście do wiatru, nazywając go „głosem Boga”. Sugeruje to, że autor wiersza postrzega wiatr jako przejaw boskości, potężnej siły, która jest poza ludzkim zrozumieniem i kontrolą.
Ogólnie rzecz biorąc, wiersz „Wiatr” przedstawia złożony i wieloaspektowy portret wiatru, oddając zarówno jego niszczycielską i twórczą moc, jak i jego zabawne i duchowe aspekty.