W pierwszej zwrotce poeta opisuje palmę jako „króla wśród drzew”, podkreślając jej majestatyczną obecność i dominację w krajobrazie. Używa żywych obrazów, porównując jego liście do „wentylatorów zielonego i żółtego płomienia”, a pień do „wielkiej kolumny z kości słoniowej”. Ton poety wyraża podziw i podziw, gdy uznaje wielkość i piękno drzewa.
Druga zwrotka przybiera bardziej introspekcyjny charakter, gdyż poeta zastanawia się nad swoim osobistym związkiem z palmą. Wspomina, jak jako dziecko wspinał się na drzewo, docierając do „najwyższego liścia” i czując się „jak zwycięzca”. Wspomnienia te budzą nostalgię i tęsknotę za prostszym, bardziej beztroskim czasem.
W ostatniej strofie poeta powraca do chwili obecnej, przyznając, że nie jest już w stanie wspiąć się na palmę, ale wciąż znajduje w niej ukojenie i inspirację. Opisuje, jak „żółte owoce” drzewa spadają „jak gwiazdy” i porównuje jego „pierzasty grzebień” do „fontanny / żółtego ognia”. Obrazy w tej zwrotce są ponownie żywe i dynamiczne, oddając istotę palmy i jej trwałe znaczenie dla poety.
Ogólnie rzecz biorąc, „Żółta Palma” jest celebracją piękna natury i osobistego związku poety ze światem przyrody. Poprzez swoje żywe obrazy i przemyślane refleksje Williams wyraża zachwyt i uznanie dla prostego, ale głębokiego piękna pojedynczej palmy.