Oto dlaczego:
* Webern był czołową postacią Drugiej Szkoły Wiedeńskiej. Szkoła ta, do której należeli także Arnold Schoenberg i Alban Berg, skupiała się na atonalności, serializmie i eksploracji nowych technik muzycznych. Jest to diametralnie sprzeczne z charakterystycznymi cechami neoromantyzmu.
* Neoromantyzm pojawił się na przełomie XIX i XX wieku. Była to reakcja na postrzegany chłód i intelektualizm późnego romantyzmu. Kompozytorzy neoromantyczni często czerpali inspirację z muzyki ludowej, tematów nacjonalistycznych i emocjonalnej ekspresji.
* Muzyka Webern znana jest ze swojej zwięzłości, surowości i minimalistycznego podejścia. Dążył do osiągnięcia wysoce skoncentrowanego i kontrolowanego języka muzycznego, stosując oszczędność i precyzyjną strukturę. Jest to przeciwieństwo bujnego, ekspansywnego i często naładowanego emocjonalnie stylu neoromantyzmu.
Chociaż mogą istnieć pewne powierzchowne podobieństwa w zakresie wykorzystania melodii i harmonii, ogólne podejście Weberna do kompozycji jest zasadniczo sprzeczne z zasadami neoromantyzmu.
Zamiast być wzorem dla neoromantyzmu, wpływ Weberna można dostrzec w rozwoju serializmu, muzyki atonalnej i estetyki minimalistycznej w XX wieku. Jego muzyka była znaczącą inspiracją dla późniejszych kompozytorów, takich jak Pierre Boulez, Luciano Berio i Karlheinz Stockhausen.