Seigneurs byli na ogół zamożnymi właścicielami ziemskimi, którzy zgodzili się osiedlić pewną liczbę kolonistów w swoim seigneury i zapewnić im ziemię i ochronę w zamian za pracę i składki. W zamian za lojalność seigneurowie otrzymali szerokie prawa i przywileje, takie jak prawo do pobierania podatków, wymierzania sprawiedliwości oraz prowadzenia młynów i innych gałęzi przemysłu.
System seigneurial odegrał kluczową rolę w organizacji osadnictwa i rozwoju Nowej Francji i Luizjany. Nie tylko sprzyjał kolonizacji tych terytoriów, ale także kształtował ich struktury gospodarcze, społeczne i polityczne. Seigneuries stały się ośrodkami lokalnego życia gospodarczego i społecznego, a seigneur często pełnił rolę wiodącej postaci w społeczności.
System seigneurial miał również znaczący wpływ na rdzenną populację Ameryki Północnej. Przybycie europejskich osadników zakłóciło tradycyjne wzorce użytkowania gruntów i praktyki utrzymania rdzennych Amerykanów, co doprowadziło do konfliktów i napięć między obiema grupami.
Seigneuries odegrali ważną rolę w kształtowaniu wzorców osadnictwa, struktur społecznych i gospodarek Nowej Francji i Luizjany, pozostawiając trwałe dziedzictwo w tych regionach. Jednak wraz z podbojem Kanady przez Brytyjczyków w XVIII wieku i zmianami w zarządzaniu w Stanach Zjednoczonych system senioralny stopniowo podupadał i ostatecznie dobiegł końca.