Jedną z krytyki prawa weneckiego w sztuce jest ścisłe egzekwowanie umów, niezależnie od okoliczności. Widać to wyraźnie w przypadku Shylocka, żydowskiego lichwiarza, który w ramach spłaty pożyczki żąda od Antonio, chrześcijańskiego kupca, funta mięsa. Prawo weneckie popiera roszczenia Shylocka, choć wydaje się surowe i niesprawiedliwe. Ta sztywność prawa rodzi pytania o jego uczciwość i człowieczeństwo.
Innym aspektem prawa weneckiego, które jest krytykowane w spektaklu, są jego uprzedzenia wobec Żydów. Przez cały spektakl Shylock jest obiektem dyskryminacji i obelg, a jego prawa jako obywatela są lekceważone po prostu ze względu na jego religię. Ten portret odzwierciedla antysemityzm, który panował w społeczeństwie weneckim w czasie pisania sztuki.
Jednak sztuka dostrzega także znaczenie prawa w utrzymywaniu sprawiedliwości i rozwiązywaniu konfliktów. Książę Wenecji, który przewodniczy procesowi Shylocka i Antonio, ostatecznie znajduje sposób na uratowanie życia Antonio, przy jednoczesnym poszanowaniu prawa. Pokazuje to zdolność prawa do dostosowywania się do zmieniających się okoliczności i ostatecznie służenia większemu dobru społeczności.
Podsumowując, „Kupiec wenecki” przedstawia wieloaspektowe spojrzenie na prawo weneckie. Spektakl rzeczywiście uwydatnia pewne wady i niesprawiedliwości w systemie prawnym, ale jednocześnie potwierdza znaczenie prawa dla utrzymania porządku i sprawiedliwości w państwie-mieście. Szekspirowski portret prawa jest złożony i pełen niuansów, odzwierciedlając zarówno mocne, jak i słabe strony systemu prawnego w Wenecji w okresie renesansu.