Oto podsumowanie przesłania przekazanego w Sonecie 146:
1. Poeta zaczyna od stwierdzenia, że nie pociąga go szczególnie piękno fizyczne, które porównuje do „dnia letniego”. Letnie dni są piękne i pociągające, ale ulotne i podlegają zmianom.
2. Poeta argumentuje, że piękno wewnętrznych cech człowieka, takich jak życzliwość, cnota i łagodne usposobienie, jest trwalsze i cenniejsze. Cechy te porównywane są do „wiecznego lata”, które nie blaknie ani nie słabnie.
3. Poeta podkreśla wagę „wartości wewnętrznej”, którą uważa za atrakcyjniejszą i bardziej pożądaną niż piękno zewnętrzne. Podkreśla, że prawdziwego piękna nie można znaleźć w wyglądzie zewnętrznym, ale w charakterze i duszy człowieka.
4. Poeta sugeruje, że piękno fizyczne może być tymczasowe i zwodnicze, podczas gdy cechy wewnętrzne zapewniają trwały urok i atrakcyjność. Sugeruje, że wewnętrzne piękno człowieka może wytrzymać próbę czasu i uczynić go naprawdę godnym miłości.
5. W końcowych wersach poeta stwierdza, że samo piękno zewnętrzne nie gwarantuje miłości i podziwu, ale w połączeniu z cechami wewnętrznymi staje się potężną siłą, która może podbić serce i stawić czoła wyzwaniom życia.
Ogólnie rzecz biorąc, Sonnet 146 celebruje piękno wewnętrznych cech i rzuca wyzwanie konwencjonalnym standardom atrakcyjności fizycznej, podkreślając trwałą wartość życzliwości, cnoty i łagodności.