1. Brak mocnego tematu początkowego:W przeciwieństwie do tradycyjnej formy sonatowej, która rozpoczyna się jasnym i zapadającym w pamięć tematem głównym, pierwsza część „Sonaty księżycowej” rozpoczyna się delikatną, arpeggiową figurą prawej ręki. Ten melodyjny fragment wprowadza w nastrój kontemplacyjny i unika odważnych wypowiedzi tematycznych.
2. Minimalny kontrast tematów:Tradycyjnie forma sonatowa charakteryzuje się kontrastującymi tematami w części ekspozycji. Jednak w pierwszej części „Sonaty księżycowej” Beethoven nie prezentuje uderzająco odmiennych tematów. Zamiast tego rozwija i przekształca otwierającą figurę arpeggio w wtórny materiał melodyczny, tworząc poczucie jedności i spójności.
3. Skrócona sekcja przetworzeniowa:W klasycznej formie sonatowej sekcja przetworzeniowa zazwyczaj zapewnia szczegółowe opracowanie materiału tematycznego. Jednak część poświęcona Beethovenowi w pierwszej części „Sonaty księżycowej” jest stosunkowo krótka i nie manipuluje zbytnio tematami ani ich nie rozwija. Zamiast tego intensyfikuje ekspresję emocjonalną i napięcie harmoniczne.
4. Rozszerzona część recitalu:Po części dotyczącej przetworzenia Beethoven rozszerza część podsumowującą, powszechnie zwaną „rekapitulacją”. To rozszerzone podsumowanie powraca i wzmacnia tematy zaprezentowane wcześniej, tworząc potężny emocjonalny punkt kulminacyjny.
5. Brak tradycyjnego tematu końcowego:Tradycyjnie części formy sonatowej kończą się potwierdzeniem tematu głównego w tonacji tonicznej. Dla kontrastu, pierwsza część „Moonlight Sonata” kończy się cicho i introspekcyjnie, przechodząc w utrzymujące się niskie cis w lewej ręce. To odejście od zwyczajowego tematu zamykającego pozostawia słuchacza z utrzymującym się poczuciem nierozwiązanej melancholii.
Odrywając się od konwencjonalnej formy sonatowej, Beethoven tworzy wyjątkową i pełną emocji muzyczną podróż w pierwszej części „Sonaty księżycowej”. Rzuca wyzwanie oczekiwaniom, podważa tradycyjne struktury i zanurza słuchacza w głęboko osobiste i introspektywne doświadczenia dźwiękowe.