Poziom trudności Rondo Alla Turca może się różnić w zależności od umiejętności i doświadczenia wykonawcy. Jest to stosunkowo szybki i żywy utwór, charakteryzujący się szybkim tempem i szeregiem wyzwań technicznych. Oto kilka czynników wpływających na trudność:
1. Technika palcowa: Utwór charakteryzuje się szybkimi i skomplikowanymi przejściami palców, które wymagają wysokiego stopnia zręczności i koordynacji. Ciągła naprzemienność prawej i lewej ręki może stanowić wyzwanie, szczególnie w szybkim tempie.
2. Rytm i artykulacja: Rondo Alla Turca ma synkopowany rytm i marcato (akcentowany) styl artykulacji. Wymaga to od wykonawcy precyzyjnej kontroli nad synchronizacją i akcentowaniem, aby osiągnąć pożądany efekt muzyczny.
3. Zakres dynamiczny: W utworze występują nagłe i kontrastowe zmiany dynamiki, od cichej (fortepian) do głośnej (forte). Wymaga to od wykonawcy dobrej kontroli nad dotykiem i dynamiką, aby wydobyć ekspresyjny charakter muzyki.
4. Pedałowanie: Efektywne użycie pedału podtrzymania jest w tym utworze niezbędne do łączenia nut i tworzenia gładkiej linii legato. Jednakże nadmierne użycie lub nieprawidłowe pedałowanie może zmącić teksturę i sprawić, że muzyka będzie brzmiała niejasno.
5. Zapamiętywanie: Jako utwór wykonawczy Rondo Alla Turca jest często grany bez nut, co wymaga od wykonawcy dobrej pamięci do nut i fraz.
Ogólnie rzecz biorąc, choć Rondo Alla Turca nie jest uważane za jeden z najtrudniejszych technicznie utworów w repertuarze Mozarta, nadal wymaga solidnej techniki, dobrej muzykalności i dbałości o szczegóły, aby je skutecznie wykonać. Zwykle jest klasyfikowany jako utwór dla pianistów na poziomie średniozaawansowanym.