Co opisuje Szekspira w sonecie 73?

Szekspir opisuje siebie w Sonecie 73 jako „tę porę roku, którą możesz we mnie ujrzeć / Kiedy wiszą żółte liście, albo nie ma ich wcale, albo jest ich niewiele / Na tych gałęziach, które trzęsą się z zimna, / Nagie, zrujnowane chóry, gdzie późno słodkie ptaki śpiewały.” Obrazy te sugerują, że Szekspir znajduje się w zimie swojego życia i że jego moce twórcze zaczynają słabnąć. Porównuje się do drzewa, które straciło liście i do chóru, który ucichł. Sugeruje to, że ma poczucie straty i żalu oraz że ma świadomość, że jego czas dobiega końca. Jednak w wierszu jest także nuta buntu. Szekspir zapewnia, że ​​nie podda się rozpaczy i mimo przeciwności losu będzie nadal tworzył poezję. Sugeruje to, że nadal jest zdeterminowany, aby jak najlepiej wykorzystać pozostały mu czas i że jest pewien, że potrafi stworzyć dzieła o trwałej wartości.