Jakie jest streszczenie sonetu 147?

W Sonecie 147 mówca porównuje swoją ukochaną do letniego dnia, wychwalając jej urodę i porównując ją do ciepła i wspaniałości natury w jej szczytowym okresie. Jednak mówca ubolewa również nad ulotnością piękna i młodości i przyznaje, że podobnie jak lato, te cechy w końcu znikną:„A każde targi czasami spadają”.

Dodatkowo mówiący nawiązuje do cyklu natury, w którym po śmierci następuje nowe życie i rozwój, i sugeruje, że piękno i cnota ukochanej osoby pozostaną w pamięci tych, którzy ją pokochali:„Lecz twoje wieczne lato nie przeminie. ani nie utracisz swej pięknej urody, ani śmierć nie będzie się przechwalać, że spoczniesz w jego cieniu, gdy dorośniesz w wiecznych szeregach.

Sonet kończy się dwuwierszem, który potwierdza w wierszu poety moc piękna i cnót ukochanej, które przekraczają czas i czynią ją nieśmiertelną.