W sztuce często wspomina się Idy marcowe, czyli dzień, w którym zamordowano Juliusza Cezara. Data ta ma znaczenie historyczne i niesie ze sobą konotacje zdrady, przemocy i niestabilności politycznej.
2. Brutus i Kasjusz
Postacie Brutusa i Kasjusza nawiązują do postaci historycznych starożytnego Rzymu. Brutus, szlachetny i idealistyczny Rzymianin, jest odbiciem historycznego Brutusa, który odegrał kluczową rolę w zabójstwie Cezara. Kasjusz, postać bardziej ambitna politycznie, przypomina historycznego Kasjusza, który również brał udział w spisku przeciwko Cezarowi.
3. Wróżbita
W akcie I, scenie II, wróżbita ostrzega Cezara, aby „strzeżył się id marcowych”. Ta aluzja nawiązuje do prawdziwego wróżbity, który podobno udzielił podobnego ostrzeżenia Cezarowi.
4. Rzeka Tyber
W akcie I, scena II, Casca wspomina, że Tyber wylał i wylał z brzegów. Jest to nawiązanie do rzeczywistego wydarzenia, które miało miejsce w Rzymie w roku 60 p.n.e., które Rzymianie uznali za przejaw boskiego niezadowolenia i niepokoju.
5. Wrony i kruki
W trakcie przedstawienia kilka postaci wspomina o obecności wron i kruków, które w kulturze rzymskiej często były postrzegane jako symbole śmierci i pecha.
6. Wyrocznie sybillińskie
W Akcie I, Scenie II, Kasjusz wspomina Wyrocznie Sybillińskie, zbiór starożytnych przepowiedni, które, jak wierzono, przepowiadały przyszłość. Ta aluzja dodaje do historii element nadprzyrodzonej intrygi.
7. Stoicyzm
Spektakl nawiązuje do filozoficznej szkoły stoicyzmu poprzez postacie takie jak Brutus, które w obliczu przeciwności losu wykazują hart ducha, samokontrolę i emocjonalny dystans.
8. Rzymskie postacie historyczne
Spektakl nawiązuje do różnych postaci historycznych starożytnego Rzymu, m.in. Pompejusza Wielkiego, Cycerona i Marka Antoniusza. Przywołuje się te postacie, a ich dziedzictwo kształtuje krajobraz polityczny i konflikty w sztuce.