* Założenie, że wszystkie postacie są heteroseksualne. Widać to wyraźnie w sposobie, w jaki bohaterowie mówią o miłości i związkach oraz w sposobie, w jaki wchodzą ze sobą w interakcje. Na przykład, kiedy Viola przebiera się za mężczyznę, od razu zakłada się, że jest zakochana w Orsino, mimo że nigdy go nie spotkała.
* Przedstawianie pożądania homoseksualnego jako nienaturalnego lub komicznego. Najwyraźniej widać to w postaci Sir Andrew Aguecheeka, który nieustannie żartuje na temat swojego pociągu do mężczyzn. Nikt nie traktuje jego pragnień poważnie i często jest z tego powodu wyśmiewany.
* Fakt, że przedstawienie kończy się tradycyjnym małżeństwem heteroseksualnym. Wzmacnia to pogląd, że heteroseksualizm jest jedyną akceptowalną formą orientacji seksualnej.
Wyrażenie heteronormatywności w „Wieczorze Trzech Króli” jest problematyczne, ponieważ marginalizuje i wyklucza osoby nieheteroseksualne. Tworzy to także klimat, w którym osobom nieheteroseksualnym trudno jest otwarcie mówić o swojej orientacji seksualnej.