To święte sanktuarium, delikatnym grzechem jest to:
Moje usta, dwójka zarumienionych pielgrzymów, są gotowe
Aby wygładzić ten szorstki dotyk delikatnym pocałunkiem.”** (Romeo, 2.2.75-78)
Fragment ten nawiązuje do chrześcijańskiej tradycji całowania świętych przedmiotów na znak czci. Romeo porównuje usta Julii do świętej świątyni, a swój pocałunek do pocałunku pielgrzyma. Ta aluzja sugeruje, że Romeo postrzega Julię jako istotę świętą i czystą.
* ** „Ale, kochanie, jakie światło wpada przez tamte okno?
To jest wschód, a Julia to słońce.”** (Romeo, 2.2.2-3)
Fragment ten nawiązuje do biblijnej historii Zwiastowania, w której anioł Gabriel oznajmia Maryi, że urodzi Jezusa. W tym fragmencie Romeo porównuje Julię do słońca, sugerując, że postrzega ją jako źródło światła i nadziei.
* ** „O, przemów jeszcze raz, jasny aniele, bo jesteś
Równie chwalebna dla tej nocy, będąc nad moją głową
Podobnie jak skrzydlaty posłaniec nieba
Aż do białych, podniesionych, zdziwionych oczu
O śmiertelnikach, którzy cofają się, żeby na niego spojrzeć
Kiedy ujeżdża leniwie płynące chmury
I żegluje po łonie powietrza.”** (Romeo, 2.2.26-32)
Fragment ten nawiązuje do biblijnej historii o ukazaniu się Marii anioła Gabriela. Romeo porównuje Julię do skrzydlatego posłańca nieba, sugerując, że postrzega ją jako istotę boską.
* „Wstań piękne słońce i zabij zazdrosny księżyc
Który jest już chory i blady ze smutku.” (Romeo, 2.2.4)
Romeo opisuje Julię jako słońce powodujące blednięcie księżyca i zazdrosne o jej obecność. Można to postrzegać jako porównanie jej do Seleny, greckiej bogini księżyca, o której mówiono, że jest zakochana w bogu słońca, Heliosie.