Juliusz Cezar opisuje, jak spiskowcy przekonują innych, aby pomogli im w obaleniu Cezara.

Spiskowcy w Juliuszu Cezarze przekonują innych, aby przyłączyli się do ich sprawy, odwołując się do ich poczucia honoru, ideałów republikańskich i osobistych obaw. Brutus, najbardziej wpływowy ze spiskowców, wykorzystuje swoją reputację uczciwego człowieka i niezachwiane zaangażowanie na rzecz republiki, aby przekonać innych, aby do niego dołączyli. Twierdzi, że ambicje Cezara zagrażają republice i że ich ochroną, jako Rzymian, jest jej obowiązek.

Cassius stosuje inne podejście, odwołując się do obaw spiskowców. Ostrzega, że ​​Cezar w końcu stanie się tyranem i ograniczy ich wolności i przywileje. Wykorzystuje także ich zazdrość, przypominając, że Cezar otrzymał całą chwałę i cześć za ich zwycięstwa.

Dzięki połączeniu tych apeli spiskowcom udaje się przekonać szereg innych wpływowych Rzymian, aby przyłączyli się do ich sprawy. Dotyczy to niektórych najbliższych przyjaciół i sojuszników Cezara, takich jak Decimus Brutus i Marek Brutus. Po zgromadzeniu wystarczającej liczby zwolenników spiskowcy są gotowi wcielić swój plan w życie.

Oto kilka konkretnych przykładów tego, jak spiskowcy przekonują innych, aby do nich dołączyli:

* Brutus odwołuje się do honoru spiskowców, mówiąc:„Nie ambicjom Cezara się sprzeciwiamy, ale jego tyranii”.

* Kasjusz odwołuje się do obaw spiskowców, mówiąc:„Cezar nigdy nie zwróci nam republiki. Stanie się tyranem i będzie rządził nami żelazną pięścią”.

* Brutus odwołuje się także do osobistych ambicji spiskowców, mówiąc:„Będziemy pamiętani jako bohaterowie, którzy uratowali republikę przed tyranią Cezara”.

Używając kombinacji tych apeli, spiskowcy są w stanie przekonać wystarczającą liczbę Rzymian, aby przyłączyli się do ich sprawy i pomyślnie zamordowali Cezara.