Oto bliższa analiza nastroju sonetu:
1. Refleksja melancholijna:Sonet rozpoczyna się zamyślonym i melancholijnym tonem, w którym mówca zastanawia się nad upływem czasu i procesem starzenia się. Słowa „Nie marmur, ani złocone pomniki” wywołują poczucie ponurej kontemplacji nad daremnością dóbr materialnych i osiągnięć w obliczu śmiertelności.
2. Akceptacja śmierci:W miarę rozwoju sonetu mówca uznaje realność śmierci i jej uniwersalny charakter. Wiersze „Ani mosiądz, ani kamień, ani ziemia, ani bezkresne morze” podkreślają, że nic nie może uciec ze szponów śmierci. Akceptacja ta rodzi poczucie rezygnacji i pokory.
3. Transcendencja poprzez miłość:Pomimo ponurego uznania śmiertelności, sonet sugeruje także przemieniającą moc miłości. Prelegent sugeruje, że miłość ma zdolność przekraczania czasu i zachowywania pamięci poza egzystencją fizyczną. Wiersze „Ale twoje słodkie wspomnienie, które we mnie żyje” wyraża wiarę w trwały charakter miłości i jej zdolność do utrzymywania ukochanej osoby przy życiu w sercu mówiącego.
4. Pełna nadziei odporność:Sonet kończy się nutą pełnej nadziei odporności. Mówiący wyraża determinację, aby przeciwstawić się zapomnieniu czasu i zachować żywą pamięć o ukochanej osobie. Zdanie „Dopóki ludzie mogą oddychać i oczy widzą” wyraża poczucie determinacji i wiarę, że dziedzictwo miłości może przetrwać pokolenia.
Ogólnie rzecz biorąc, Sonnet 55 zawiera w sobie szereg emocji, w tym melancholijną kontemplację, akceptację śmierci, uznanie dla mocy miłości i pełną nadziei odporność w obliczu śmiertelności.