- Widok:„Dwa domy, oba podobne pod względem godności, w pięknej Weronie, gdzie stawiamy naszą scenę”
- Dźwięk:„Kiedy umrze, zabierz go i wytnij z niego małe gwiazdki, a on sprawi, że oblicze nieba będzie tak piękne, że cały świat pokocha noc i nie będzie czcił jaskrawego słońca”.
- Zapach:"Co kryje się pod nazwą? To, co nazywamy różą, pod każdym innym słowem pachniałoby równie słodko."
- Smak:„O, ona uczy pochodnie, aby jasno płonęły! Wydaje się, że wisi na policzku nocy jak bogaty klejnot w uchu Etiopii”.
- Dotyk:„Moje usta, dwoje zarumienionych pielgrzymów, są gotowe, aby wygładzić ten szorstki dotyk czułym pocałunkiem”.
Używając języka zmysłowego, Szekspir przywołuje żywe obrazy i angażuje zmysły czytelnika, pozwalając mu doświadczyć sztuki na głębszym poziomie.