Stanisławski uważał, że uzasadnienie jest niezbędne, aby aktorzy mogli tworzyć prawdziwe i wiarygodne przedstawienia. Twierdził, że aktorzy nie powinni po prostu przedstawiać emocji i działań opisanych w scenariuszu, ale powinni także rozumieć przyczyny leżące u podstaw tych emocji i działań. W ten sposób aktorzy mogliby głębiej nawiązać więź ze swoimi postaciami i sprawić, że ich występy będą miały większy wydźwięk emocjonalny.
Stanisławski opracował szereg technik, które pomagają aktorom uzasadnić swoje postacie. Techniki te obejmowały:
- Improwizacja :Aktorzy improwizowali sceny z życia swoich bohaterów, badając ich myśli, uczucia i relacje.
- Biografia postaci :Aktorzy napisaliby szczegółową biografię swojej postaci, zawierającą informacje o ich dzieciństwie, rodzinie, edukacji, historii pracy i związkach.
- Pamięć emocjonalna :Aktorzy czerpali z własnych osobistych doświadczeń, aby znaleźć emocje podobne do tych, których doświadczali ich bohaterowie.
Korzystając z tych technik, aktorzy mogli uzyskać głębokie i zróżnicowane zrozumienie swoich postaci oraz stworzyć przedstawienia, które były zarówno prawdziwe, jak i wiarygodne.
Oto kilka przykładów wykorzystania uzasadnienia w działaniu:
- W scenie, w której postać jest zła, aktor może usprawiedliwić tę złość, wyobrażając sobie, że postać czuje się sfrustrowana i bezsilna, ponieważ odmówiono jej czegoś, czego chciała.
- W scenie, w której postać płacze, aktor może usprawiedliwić łzy, wyobrażając sobie, że postać czuje się przytłoczona żalem lub smutkiem.
- W scenie, w której postać się śmieje, aktor może usprawiedliwić śmiech wyobrażając sobie, że postać czuje radość lub ulgę.
Rozumiejąc uzasadnienie emocji i działań swoich bohaterów, aktorzy mogą nadać swoim występom większą głębię i autentyczność oraz stworzyć bardziej wiarygodne i wciągające doświadczenie dla widzów.