1. Elipsa (...): Szekspir używa elips do oznaczania pauz, wyrażając wahanie i głęboką myśl Hamleta. Przerwy sugerują, że Hamlet zmaga się ze złożonymi pytaniami i emocjami.
- _"Czy szlachetniej jest cierpieć..."_
2. Myślniki (--): Kreski przedstawiają nagłe zmiany w myślach lub przerwy, odzwierciedlając wewnętrzny konflikt Hamleta. Podkreślają jego oscylację pomiędzy różnymi perspektywami i intensywność przeżywanych emocji.
- _"Być albo nie być - oto jest pytanie..."_
3. Wykrzykniki (!): Szekspir używa wykrzykników, aby podkreślić frustrację i udrękę Hamleta. Te znaki interpunkcyjne oddają intensywność jego uczuć i emocjonalną głębię jego egzystencjalnych rozważań.
-_"...O Boże! O Boże!"_
4. Znaki zapytania (?): Znaki zapytania służą do przedstawienia filozoficznych pytań, z którymi boryka się Hamlet. Symbolizują jego zamęt, zwątpienie i poszukiwanie odpowiedzi.
- _ „Kto by fardels zniósł, Chrząkać i pocić się pod zmęczonym życiem?”_
5. Średniki (;): Średniki oddzielają różne idee lub zdania, odzwierciedlając próbę Hamleta uporządkowania swoich myśli. Jednak obecność średników daje również poczucie fragmentacji, odzwierciedlając jego wewnętrzny chaos.
- _"Tak więc sumienie robi z nas wszystkich tchórzy; i stąd wrodzony odcień stanowczości..."_
6. Dwukropki (:): Dwukropki wprowadzają wyjaśnienia lub listy, odzwierciedlając wysiłki Hamleta mające na celu racjonalizację i analizę swojej sytuacji. Jednak użycie dwukropków uwydatnia również ograniczenia rozumu w rozumieniu złożoności życia i śmierci.
„Bo w tym śnie śmierci jakie sny mogą przyjść, gdy odrzucimy tę śmiertelną powłokę…”
Za pomocą tych specyficznych znaków interpunkcyjnych Szekspir żywo przedstawia stan umysłu Hamleta, oddając jego wewnętrzne zmagania, niepokój emocjonalny i kontemplacje filozoficzne. Rozsądne użycie interpunkcji zwiększa dramatyczną intensywność monologu i pogłębia zrozumienie przez publiczność introspektywnej podróży Hamleta.