„_Julia jest słońcem._
_Wspaniałe słońce, które ogrzewa jego ramiona_
_Ognisko węglowe iskrzące się od krzemienia._
_Błyskawica, która przecina powietrze._”
Dramaturg posługując się serią obrazów, słońcem, ogniem węgla, błyskawicą, buduje wrażenie Julii jako siły potężnej, życiodajnej, ale i niszczycielskiej. Te obrazy odzwierciedlają dwoistą naturę ich miłości, która jest zarówno namiętna, jak i niebezpieczna.