Mowa Brutusa:
- Początkowo plebejusze słuchają przemówienia Brutusa z pewną obawą i niedowierzaniem, gdy ten próbuje usprawiedliwić zabójstwo Cezara.
- Gdy Brutus przedstawia swoje powody, zaczynają zwracać większą uwagę, zachwyceni jego logicznymi i emocjonalnymi wezwaniami.
- Brutus podkreśla ambicje Cezara i wagę zachowania republikańskich wartości Rzymu, co przemawia do części plebejuszy.
- Wielu przekonuje się szczerością Brutusa i wydaje się przekonanych o jego szlachetnych intencjach, okazując mu wsparcie i szacunek.
Mowa Antoniusza:
- Antoniusz zaczyna od odwoływania się do emocji plebejuszy, pokazując im krwawy płaszcz i rany Cezara. Wywołuje to silną reakcję, wzbudzając ich współczucie i złość.
- Strategicznie odczytuje wolę Cezara, ujawniając jego hojne plany wobec ludu, co jeszcze bardziej rozpala jego emocje i niechęć do Brutusa i innych spiskowców.
- Elokwencja Antoniusza i manipulacja tłumem wywierają wpływ na plebejuszy, zamieniając ich początkowe poparcie dla Brutusa w zwątpienie i złość wobec niego i spiskowców.
Podsumowując, reakcje plebejuszy zmieniają się z początkowego wsparcia dla Brutusa na intensywne wsparcie dla Antoniusza w trakcie wygłaszania przemówień. Logiczne i emocjonalne apele Brutusa początkowo przekonują wielu, ale emocjonalna manipulacja Antoniusza i umiejętne wykorzystanie apelu Cezara wpłynie na tłum, ostatecznie doprowadzając go do zażądania sprawiedliwości za śmierć Cezara.