Postać: Falstaff (z „Króla Henryka IV, część 1”)
Język:
- Używanie języka potocznego i slangu: Falstaff często używa nieformalnego, codziennego języka, w tym slangu, gier słownych i kalamburów. Odzwierciedla to jego beztroską, hałaśliwą osobowość. Na przykład, kiedy przechwala się swoją odwagą, mówi:„Byłbym łotrem, gdybym nie walczył do połowy mieczem z tuzinem z nich przez dwie godziny razem”.
- Przesada: Falstaff jest znany ze swoich niestworzonych opowieści i przesady, które podkreślają jego niezwykłą osobowość. Na przykład, opisując swoje spotkanie ze rabusiami, twierdzi:„To ja ich napadłem, zmasakrowałem i zmyliłem ich jak piorun podczas burzy”.
- Humor i dowcip: Falstaff jest mistrzem humoru i dowcipnych ripost. Jego żarty, często autoironiczne, nadają sztuce beztroski ton i czynią z niego sympatyczną i zabawną postać. Na przykład, gdy książę Hal pyta go o miejsce jego pobytu podczas bitwy, Falstaff odpowiada:„Nuciłem i popijałem to wino; pradałem i głosiłem, więc odszedłem”.
- Malapropizmy: Falstaff często posługuje się malapropizmem (używając słowa w miejsce podobnie brzmiącego, ale innego słowa), podkreślając swój brak formalnego wykształcenia i własny, niepowtarzalny sposób mówienia. Na przykład zamiast powiedzieć „nosa”, mówi „wstrzemięźliwość”, dodając humorystyczny akcent do swojego dialogu.
Dzięki tym cechom językowym Szekspir skutecznie przedstawia Falstaffa jako hałaśliwą, pełną humoru i pobłażającą sobie postać, tworząc niezapomnianą i niepowtarzalną osobowość, która wyróżnia się spośród innych bohaterów sztuki.