Dykcja w wierszu jest podniosła i formalna, przy konsekwentnym posługiwaniu się językiem metaforycznym. Na przykład w pierwszym czterowierszu nadawca nazywa swoją miłość „letnim dniem”, a w drugim czterowierszu porównuje jej oczy do „dwóch gwiazd”. Wiersz zawiera również kilka przykładów personifikacji, takich jak użycie „Śmierci” jako postaci.
Oprócz bogatego użycia języka figuratywnego wiersz charakteryzuje się także złożoną składnią, która często wiąże się z użyciem enjambmentu. Na przykład w pierwszym czterowierszu zdanie mówiącego o tym, że jego miłość jest „bardziej umiarkowana” niż letni dzień, przechodzi do drugiego wersu, tworząc płynny przepływ języka. Użycie enjambment w całym wierszu pomaga stworzyć poczucie pilności i pasji.
Ogólnie rzecz biorąc, dykcja i składnia Sonetu 29 są istotne dla znaczenia i oddziaływania wiersza. Podniosły język i złożone struktury zdań pomagają stworzyć poczucie ponadczasowości i ważności, a użycie języka figuratywnego i ościeżnic przyczynia się do emocjonalnej intensywności wiersza.