1. Uświadomienie sobie swojego tragicznego losu: Edyp dochodzi do szokującej świadomości, że spełniło się straszliwe proroctwo, którego przez cały czas się obawiał. Opłakuje swój upadek, wyraża swój ból i rozpacz.
2. Nagana: Edyp surowo karci siebie za swoją ślepotę i arogancję. Obwinia swoje własne czyny za ból, który spowodował sobie i innym.
3. Utrata wzroku: Edyp postanawia się oślepić, co jest symboliczną karą za swoje czyny. Pozbawiając się wzroku, stara się uciec przed nieznośną grozą stawienia czoła światu, na który nieświadomie sprowadził tyle cierpienia.
4. Wygnanie: Edyp przyznaje, że nie nadaje się już do życia wśród swego ludu i decyduje się na wygnanie. Wierzy, że jego obecność sprowadzi tylko na Teby dalsze nieszczęścia.
5. Apel do Kreona: Edyp powierza swoje córki, Antygonę i Ismenę, opiece swego szwagra Kreona. Błaga Kreona, aby się nimi zaopiekował i chronił przed dalszymi krzywdami.
6. Pożegnanie z Tebami: Edyp żegna się ostatecznie z Tebami, którymi niegdyś rządził jako szanowany król. Ubolewa nad tragicznym obrotem wydarzeń, który zrujnował jego życie i sprowadził hańbę na jego imię.
7. Prośba o godną śmierć: Edyp wyraża tęsknotę za spokojną i godną śmiercią. Pragnie znaleźć odpoczynek i uwolnienie od ciężaru winy i cierpienia.
Ogólnie rzecz biorąc, monolog Edypa na końcu „Króla Edypa” oddaje jego głęboki smutek, udrękę i samopotępienie, gdy zmaga się z konsekwencjami swojego tragicznego losu i przyznaje, że jego działania mają niszczycielski wpływ na niego samego i otaczających go ludzi.