Co Szekspir rozumie przez słowo ognisty?

Szekspir często używa słowa „ognisty”, aby opisać coś namiętnego, intensywnego lub pełnego energii. Na przykład w Romeo i Julii pisze:„O Romeo, Romeo, dlaczego jesteś Romeo? Wyrzeknij się ojca i swojego imienia; A jeśli nie chcesz, przysięgnij moją miłość, a ja już nie będę Kapulet”. W tym kontekście słowa „ognisty” używa się do opisania intensywnej pasji, jaką Julia czuje do Romea.

Inny przykład użycia przez Szekspira słowa „ognisty” można znaleźć w Makbecie. Kiedy Makbet widzi ducha Banka, mówi:„Prithee, spójrz tam! oto! spójrz! jak to mówisz? Dlaczego, co mnie to obchodzi? jeśli ty możesz kiwać głową, mów też. Jeśli kostnice i nasze groby muszą wysłać Te, które zakopujemy, nasze pomniki Będą paszczami latawców.” W tym kontekście słowa „ognisty” używa się do opisania intensywnego strachu i przerażenia, jakie odczuwa Makbet.

Ponadto Szekspir używa słowa „ognisty” do opisania czegoś jasnego lub promiennego. Na przykład w Śnie nocy letniej pisze:„A tam świeci zwiastun Aurory; Przy czyim podejściu duchy wędrują tu i tam, Oddziały wracają do cmentarzy kościelnych; wszystkie przeklęte duchy, które na rozdrożach i powodziach mają pochówek, Już do swoich zniknęły robale łóżka; Ze strachu, że dzień nie ujrzy ich wstydu, Sami dobrowolnie wygnali ze światła I musieli obcować z czarną nocą. W tym kontekście „ognisty” jest używany do opisania jasnego światła słońca.

Ogólnie rzecz biorąc, Szekspir używa słowa „ognisty” do opisania szerokiego zakresu rzeczy, w tym pasji, intensywności, energii, jasności i blasku.