Oto dlaczego:
* Świat Serii Niefortunnych Zdarzeń jest z natury ponury: Sieroty Baudelaire nieustannie stawiają czoła strasznym sytuacjom, a ich życie naznaczone jest stratą i nieszczęściem. Historie poruszają tematy żalu, odporności i trudnych realiów świata. Choć są momenty nadziei i humoru, ogólny ton jest ponury.
* Nacisk na zmagania bohaterów: Handler podkreśla odporność Baudelaire’ów i ich determinację w odkrywaniu prawdy. Zakończenia często pozostawiają czytelnika z poczuciem niepewności i tęsknoty, ponieważ bohaterowie nadal stają w obliczu wyzwań. Niekoniecznie jest to smutek, ale raczej odzwierciedlenie ciągłego charakteru ich zmagań.
* Słodko-gorzki charakter zakończenia: Niektóre zakończenia mogą wydawać się słodko-gorzkie, ponieważ dają poczucie zamknięcia, a jednocześnie potwierdzają ciągły charakter wyzwań stojących przed sierotami. Na przykład zakończenie „Końca” sugeruje pełną nadziei przyszłość, ale jednocześnie podkreśla fakt, że Baudelaire’owie w dalszym ciągu będą borykać się z trudnościami.
* Styl autora: Handler operuje mrocznym, komediowym i satyrycznym tonem, często podkreślając absurdalność sytuacji, z jakimi spotykają się dzieci. Takie podejście może wywołać poczucie melancholii, ale służy także podkreśleniu odporności i determinacji Baudelaire'ów.
Dlatego też, zamiast być celowo smutnym, zakończenia Serii niefortunnych zdarzeń odzwierciedlają ogólną tematykę i ton książki. Podkreślają trudności, z jakimi borykają się bohaterowie, ich odporność i ciągły charakter zmagań. Zakończenia mogą wydawać się smutne, ale dają także poczucie nadziei i zamknięcia, podkreślając siłę ludzkiego ducha pozwalającą wytrwać pomimo przeciwności losu.