Oto kilka przykładów użycia słowa „princox” w sztuce:
„I ja nie jestem niczym takim, ale spójrz, ho!
Pan z pierwszego domu,
Rodząc się ze starożytnej szlachty i majątku
Miłosny i cywilny; gdzie spotyka się takich przyjaciół,
Ponieważ jesteś honorowy, przysięgam,
Niejeden mężczyzna ma więcej włosów na brodzie,
Niż Pero na twarzy, chociaż żyje dwa razy
Jeszcze sto zim, zanim umrze
Jego kości będą grzechotać w grobie i pękać
„Przeplatający się wiatr i deszcz. Więcej lat we mnie niż on;
Że włosy są białe na wierze, wydaje się być katyfem,
Wkradł się o północy i okradł mnie z najlepszych lat.
Powinieneś był go widzieć wczoraj; wzruszony.
Nosił swój punkt bardzo zwisającym sztyletem,
A na pięcie but najmocniej wykonany;
Nosił laskę, która mogła pasować do lancy
Herkulesa; i miał w ręku
Pęczek rozmarynu i tymianku, dobrze związany
Z węzłem prawdziwej miłości i tym samym
Na biodrze nosił brudną torbę z bakramu,
A w tym samym serwetka przesiąknięta miłością,
A w nim zawinięte dwa listy miłosne,
Aby mógł powiedzieć:„To są moje łzy”
Zacznij zabiegać o względy tego żeńskiego drewna leszczyny,
Wtedy ona, szeroko otwarta, rozwiązała swój dziewiczy węzeł
I poszedł z nim; — nadchodzi pani; — O, jakie lekkie!
Bardzo princox i jej ulubieniec.
W tym fragmencie Mercutio mówi o Tybalcie i naśmiewa się z jego wyglądu i zachowania. Nazywa go „princoxem”, sugerując, że jest niedoświadczony i głupi, i kpi z jego prób zabiegania o względy kobiety.
Innym przykładem użycia słowa „princox” w sztuce jest akt II, scena IV, kiedy Mercutio mówi:
„Tybalt, szczurołap, czy będziesz chodzić?
Ty, panie, dumny książę, bądź stanowczy,
Zaraz spróbujemy twojej siły.”
Tutaj ponownie Mercutio używa słowa „princox”, aby obrazić Tybalta, nazywając go dumnym i niedoświadczonym.