1. Tragiczna ironia:Widzowie są świadomi pewnych kluczowych informacji, których nie mają sami bohaterowie. Ten kontrast wzmaga uczucie litości, gdy Julia wypija miksturę, wierząc, że Romeo nie żyje. Użycie dramatycznej ironii tworzy głębsze emocjonalne połączenie z perspektywą widza.
2. Patos:Szekspir używa emocjonalnego języka i obrazów, aby zagrać na emocjach czytelników/widzów. Ostatni monolog Julii i namiętny lament Romea nad jej ciałem wywołują silne uczucia smutku i empatii. Język wywołuje poczucie straty i żalu, rezonując głęboko z emocjami publiczności.
3. Identyfikacja widza:Spektakl zachęca widza do utożsamienia się z bohaterami, zwłaszcza z dwójką młodych kochanków, Romeem i Julią. Ich trwała miłość, niezachwiane oddanie i ostatecznie tragiczny los tworzą emocjonalne przywiązanie, które sprawia, że widzowie wczuwają się w ich doświadczenia i cierpienia.
4. Rozwój postaci:Poprzez monologi i dialogi widzowie zyskują wgląd w wewnętrzne myśli, lęki i marzenia Juliet. Są świadkami jej przemiany z naiwnej, młodzieńczej dziewczyny w pełną pasji, dojrzałą kobietę, która rozumie konsekwencje swoich wyborów. Ten rozwój postaci sprzyja empatii i współczuciu dla emocjonalnej podróży Juliet.
5. Uniwersalne ludzkie emocje:Szekspir odwołuje się do uniwersalnych ludzkich emocji, które wykraczają poza czas i miejsce. Tematy miłości, straty, desperacji i walki z normami społecznymi rezonują z widzami/czytelnikami na głębokim poziomie, wciągając ich w emocjonalne zamieszanie bohaterów i wywołując empatię.
Umiejętnie splatając te elementy literackie, Szekspir tworzy narrację, która wywołuje głębokie poczucie empatii dla Julii i jej tragicznego losu, pozostawiając trwałe wrażenie na widzach i skłaniając ich do refleksji nad własnymi emocjami, słabościami i kondycją ludzką.