1. Zamierzone ukrywanie Hamleta:Hamlet celowo postanawia ukryć swoje prawdziwe uczucia i myśli przed Rosencrantzem i Guildensternem. Unika ich pytań, mówi zagadkami i udaje szaleńca, aby uniemożliwić im zrozumienie jego wewnętrznego niepokoju.
2. Manipulacja i nieufność:Hamlet podejrzewa, że Klaudiusz wysłał Rosencrantza i Guildenssterna, aby go szpiegowali i donieśli królowi o jego działaniach. Nieufność i podejrzliwość sprawiają, że strzeże swoich słów i czynów, utrudniając im rozeznanie prawdy.
3. Niemożność zrozumienia szaleństwa:Rosencrantzowi i Guildensternowi brakuje wglądu, aby w pełni zrozumieć stan psychiczny Hamleta. Próbują zrozumieć złożoną naturę jego udręki, odrzucając jego zachowanie jako szaleństwo, a nie reakcję na śmierć ojca i korupcję w duńskim sądzie.
4. Powierzchowne obserwacje:Obserwacje Rosencrantza i Guildensterna na temat Hamleta są powierzchowne i opierają się na jego zewnętrznych manierach, a nie na głębszym zrozumieniu jego wewnętrznych zmagań. Koncentrują się przede wszystkim na jego zaniedbanym wyglądzie, chaotycznej mowie i dziwnych działaniach, nie dostrzegając emocjonalnej głębi i złożoności, która się pod nimi kryje.
5. Zastraszanie dowcipem Hamleta:bystry intelekt Hamleta i sprytne użycie gry słownej zastraszają Rosencrantza i Guildenstern. Próbują dotrzymać kroku jego werbalnej zwinności, często są zdezorientowani i niepewni, jak zareagować. Uniemożliwia im to skuteczną interakcję z nim i uzyskanie wglądu w jego stan psychiczny.
Podsumowując, niezdolność Rosencrantza i Guildensterna do odkrycia, co dolega Hamletowi, wynika z celowego ukrywania się Hamleta, złożonej natury jego szaleństwa, ich powierzchownych obserwacji, braku zaufania do niego i zastraszenia jego dowcipem. Czynniki te tworzą bariery w zrozumieniu, które uniemożliwiają im prawdziwe połączenie się z Hamletem i zrozumienie prawdziwego źródła jego cierpienia.