2. Wolność artystyczna i eksperymentowanie: Romantycy wierzyli w znaczenie swobodnej wypowiedzi i wyobraźni w sztuce, literaturze i innych formach twórczej ekspresji. Zbuntowali się przeciwko klasycznym i tradycyjnym formom i technikom, na rzecz eksperymentu, co często było postrzegane jako odrzucenie ustalonych norm artystycznych.
3. Święto natury: Romantycy czcili naturę jako źródło inspiracji, podziwu i mocy duchowej. Postrzegano to jako buntownicze, ponieważ kwestionowało dominujące skupienie się na rozumie, logice i materializmie, które charakteryzowało większość poprzedniego dyskursu intelektualnego.
4. Wyraz emocjonalny: Romantycy wierzyli w wagę wyrażania emocji, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych. Uznano to za buntownicze, ponieważ w tradycyjnych społeczeństwach emocje często były tłumione lub postrzegane jako irracjonalne.
5. Krytyka polityczna i społeczna: Wielu romantycznych pisarzy i artystów wykorzystywało swoje prace do krytyki kwestii politycznych i społecznych, w tym ucisku, nierówności, wyzysku oraz negatywnych konsekwencji industrializacji i urbanizacji. Uznano to za buntownicze, ponieważ podważało status quo i kwestionowało władzę i struktury władzy.
6. Wpływ na rewolucję francuską: Niektórzy argumentowali, że ruch romantyczny, kładący nacisk na ekspresję emocjonalną, indywidualizm i bunt, przyczynił się do wzrostu nastrojów rewolucyjnych i wywarł wpływ na rewolucję francuską (1789). Chociaż powiązanie to jest złożone i wieloaspektowe, podkreśla, jak postrzegano ten ruch jako mający potencjalne konsekwencje polityczne.
Ogólnie rzecz biorąc, wyzwanie romantyków rzucone ustalonym normom, ich nacisk na indywidualizm i ekspresję emocjonalną, ich artystyczne eksperymenty oraz krytyka kwestii społecznych i politycznych sprawiły, że w swoich czasach byli postrzegani jako buntownicy.