Co według Arystotelesa ma bohater tragiczny?

Arystotelesowską definicję bohatera tragicznego można znaleźć w jego dziele „Poetyka”. Według Arystotelesa bohater tragiczny to osoba, która nie jest całkowicie dobra ani całkowicie zła, ale jest mieszaniną zarówno dobrych, jak i złych cech. Bohater tragiczny ma zazwyczaj wysoki status lub jest szlachetnie urodzony, a jego upadek jest często spowodowany jego własnymi wadami.

Arystoteles sugeruje, że bohater tragiczny powinien mieć następujące cechy:

1. Hamartia :Odnosi się to do tragicznej wady lub błędu w ocenie, który prowadzi do upadku bohatera. Hamartia bohatera jest zwykle wynikiem jego własnych wyborów, a nie spowodowana czynnikami zewnętrznymi.

2. Pycha :Odnosi się to do nadmiernej dumy lub arogancji bohatera. Pycha często prowadzi bohatera do przesady i popełniania błędów.

3. Perypeteia :Odnosi się to do nagłego odwrócenia losu, który ma miejsce w życiu bohatera. Perypetię zwykle wywołuje hamartia bohatera.

4. Anagnoryza :Odnosi się to do momentu rozpoznania przez bohatera samego siebie lub uświadomienia sobie własnych błędów. Anagnorisis często pojawia się pod koniec sztuki i powoduje, że bohater odczuwa wyrzuty sumienia za swoje czyny.

Arystoteles uważał, że bohater tragiczny powinien budzić w widzach poczucie litości i strachu. Litość to uczucie współczucia, jakie odczuwa widz wobec cierpienia bohatera, natomiast strach to uczucie niepokoju, jakie odczuwa widz w związku z potencjalnym losem bohatera. Arystoteles uważał również, że tragiczny bohater powinien nawiązywać więź z widzami, aby mogli utożsamić się z jego zmaganiami.