Pojęcie siły tragicznej zostało po raz pierwszy rozwinięte przez Arystotelesa w jego Poetyce, gdzie argumentował, że bohater tragiczny musi być postacią wysokiej rangi, którą poniża połączenie własnych działań i sił zewnętrznych. Od tego czasu koncepcja ta wywarła wpływ na literaturę zachodnią i można ją zobaczyć w wielu dziełach tragedii, od Króla Edypa Sofoklesa po Hamleta Szekspira.
Tragiczna siła jest często łączona z koncepcją katharsis, emocjonalnego uwolnienia, którego doświadczają widzowie, gdy są świadkami upadku tragicznego bohatera. To wydawnictwo może działać oczyszczająco, ponieważ pozwala widzom skonfrontować się z własnymi lękami i niepokojami dotyczącymi własnego życia. Może także pomóc widzom rozwinąć poczucie empatii wobec innych, którzy zmagają się z własnymi tragicznymi okolicznościami.
Pojęcie siły tragicznej jest pojęciem złożonym i pełnym niuansów, a różni krytycy i teoretycy ją interpretowali na wiele różnych sposobów. Pozostaje jednak pojęciem niezbędnym do zrozumienia natury tragedii i roli, jaką odgrywa ona w naszym życiu.