1. Ambitny Lider:
Cezar ukazany jest jako człowiek ambitny, pragnący władzy i chwały. Podbił wiele ziem i osiągnął triumfy militarne, które zapewniły mu popularność wśród ludności rzymskiej. Jednak jego ambicja czyni go również podatnym na pochlebstwa i manipulacje.
2. Umiejętności polityczne:
Cezar wykazuje wielkie umiejętności polityczne i zdolności oratorskie. Swoimi przemówieniami potrafi wpłynąć na tłum i sprawić, że będzie podążał za jego planem. Jego popularność i wpływy dają mu znaczną władzę w Rzymie.
3. Arogancja i nadmierna pewność siebie:
Cezar wykazuje cechy arogancji i nadmiernej pewności siebie. Uważa się za niepokonanego i ponad krytykę. Ta pycha przyczynia się do jego upadku, gdyż nie docenia zagrożenia, jakie stwarzają spiskujący przeciwko niemu spiskowcy.
4. Przesąd i wiara w los:
Cezar jest przedstawiany jako osoba mająca pewne przesądy i poczucie zbliżającej się zagłady. Przez całą sztukę otrzymuje ostrzeżenia i znaki, takie jak przepowiednia wróżki, aby „strzeż się id marcowych”. Pomimo tych ostrzeżeń Cezar je lekceważy, demonstrując swoją dumę i wiarę we własną moc.
5. Ludzkie wady:
Cezar jest przedstawiany jako złożona istota ludzka, posiadająca zarówno godne podziwu, jak i wady. Potrafi być wspaniałomyślny i miłosierny dla swoich wrogów, ale potrafi też być bezwzględny i przebiegły, gdy zajdzie taka potrzeba. Spektakl bada sprzeczności i wewnętrzne konflikty w charakterze Cezara.
Ogólnie rzecz biorąc, Szekspir przedstawia Juliusza Cezara jako dynamiczną i skonfliktowaną osobę, której cechy osobiste i ambicje polityczne znacząco wpływają na bieg wydarzeń w historii.