Struktura fabuły:
- Jedność działania: Arystoteles podkreślał, że tragedia powinna mieć jedną, spójną i jednolitą fabułę. Zasada ta jest przestrzegana w wielu sztukach i opowiadaniach, aby stworzyć skupioną narrację.
- Katharsis: Tragedia często ma na celu wywołanie emocjonalnego katharsis u widzów. Doświadczając zmagań i upadku bohatera, widz zyskuje emocjonalne odprężenie i poczucie oczyszczenia.
- Perypeteia i anagnorisis: Terminy te odnoszą się do nagłego odwrócenia losu (peripeteia) i momentu rozpoznania lub ujawnienia (anagnorisis) w tragicznym wątku. Elementy te tworzą dramatyczne napięcie i wgląd.
Rozwój postaci:
- Tragiczny bohater: Arystotelesowska koncepcja bohatera tragicznego obejmuje złożoną i wadliwą postać, która spada z wysokiej pozycji z powodu własnych błędów i wad (hamartia).
- Pycha: Bohater tragiczny często wykazuje nadmierną dumę lub arogancję, co prowadzi do jego upadku.
- Katharsis: Emocjonalne powiązanie widza z zmaganiami i upadkami bohatera ma kluczowe znaczenie dla katartycznego doświadczenia.
Język i styl:
- Język poetycki: Arystoteles kładł nacisk na użycie wzniosłego, poetyckiego języka, aby stworzyć w tragedii poczucie wielkości i emocjonalnego wpływu.
- Rytm i metrum: Zastosowanie określonych rytmów i metrum w mowie i wierszu wzmacnia efekt dramatyczny.
Widowisko:
- Elementy wizualne: Arystoteles dostrzegł znaczenie spektaklu, w tym kostiumów, scenografii i sztuki scenicznej, w tworzeniu wciągającego i rezonującego emocjonalnie doświadczenia teatralnego.
Zasady te wywarły wpływ na zachodnie tradycje dramatyczne i nadal są uważane za istotne elementy tworzenia fascynujących tragedii.