1. Szlachetne narodziny: Antygona jest księżniczką Teb, córką Edypa, byłego króla. Szlachetne urodzenie zapewnia jej wysoki status w społeczeństwie, co jeszcze bardziej zwiększa jej konflikt z autorytetem (Kreonem).
2. Silna wola i determinacja: Antygona wykazała niezwykłą siłę woli i determinację, podejmując decyzję przeciwstawienia się rozkazom Kreona i pochowaniu swojego brata Polinejkesa. Jest gotowa zaryzykować własne życie, aby utrzymać to, co uważa za słuszne, nawet w obliczu przytłaczających przeszkód.
3. Tragiczna wada: Tragiczną wadą Antygony jest nadmierna duma i poczucie obowiązku. Jest niezachwianie lojalna wobec swojej rodziny i wierzy, że musi spełnić wolę bogów i pochować Polinejkesa, mimo że jest to sprzeczne z dekretem króla. Jej upór i nieposłuszeństwo skierowały ją na ścieżkę nieuniknionego konfliktu i upadku.
4. Prorocze ostrzeżenia: Przez cały pierwszy akt chór zapewnia złowieszcze ostrzeżenia przed konsekwencjami przeciwstawienia się władzy króla i woli bogów. Ostrzeżenia te zapowiadają zbliżający się los Antygony i przyczyniają się do poczucia zbliżającej się tragedii.
5. Konflikt wewnętrzny: Wewnętrzny konflikt Antygony jest widoczny w jej zmaganiu się między miłością do rodziny a obowiązkiem wobec państwa. Zdaje sobie sprawę, że jej działania mogą doprowadzić do jej własnej śmierci, woli jednak postępować zgodnie ze swoim sumieniem, niż poddać się niesprawiedliwemu edyktowi Kreona.
6. Katharsis: Niezachwiane przywiązanie Antygony do swoich przekonań i jej tragiczny upadek wywołują u widzów poczucie katharsis. Jej cierpienie i poświęcenie budzą litość i strach, istotne elementy tragicznego bohatera.
Ugruntowując wysoki status Antygony, silną wolę, tragiczną wadę i wewnętrzny konflikt w pierwszym akcie, Sofokles skutecznie przygotowuje grunt pod jej podróż jako tragicznego bohatera i późniejsze wydarzenia, które rozgrywają się w całej sztuce.