1. Kapulety:
- Pan Kapulet: Ogarnia go smutek i wyrzuty sumienia. Czuje się odpowiedzialny za tragiczny wynik i obwinia się za to, że dopuścił do kontynuowania sporu pomiędzy Capuletami i Montekimi. Smutek Capuleta jest widoczny w jego wersach:
> „Bracie Montague, podaj mi rękę. / To jest połączenie mojej córki, na razie śmierć / Rozdzieliła ją i mnie”.
2. Monkowie:
- Lord Montague: Podobnie jak lord Capulet, Montague jest głęboko zasmucony śmiercią. Uznaje destrukcyjny charakter sporu i wyraża żal z powodu jego utrwalenia. Jego smutek odzwierciedlają się w jego słowach:
> „Bracie Kapulecie, bracie Montague! / Podaj mi rękę:to jest połączenie mojej córki, / Na nic tak drogiego jak życie jest nienawistny pokój”.
3. Książę:
- Książę Escalus: Książę jest wściekły z powodu bezsensownej utraty życia. Ogłasza surową karę dla rodzin biorących udział w sporze, mając nadzieję, że zapobiegnie to dalszej przemocy. Jego złość jest widoczna w jego wypowiedzi:
> „Patrzcie, jaką plagą rzucono na waszą nienawiść, / Że niebo znajduje sposób, by zabić waszą radość miłością! / A ja, za to, że mrugam do waszych niezgod, / Straciłem parę krewnych. Wszyscy zostali ukarani”.
Śmierć Romea i Julii jest katalizatorem zmian w Weronie. Tragiczny wynik skłania zarówno Capuletów, jak i Montekich do uświadomienia sobie niszczycielskich konsekwencji ich długotrwałej waśni. Prowadzi do pojednania między obiema rodzinami i zakończenia zaciekłej rywalizacji, która nęka ich miasto.