Willy Loman, bohater sztuki, posiada kilka cech, które składają się na jego tragiczny charakter:
Pycha: Nadmierna duma Willy'ego i przytłaczająca wiara we własne możliwości ostatecznie prowadzą do jego upadku. Wierzy, że dzięki samej determinacji, nie zważając na zmieniający się świat wokół siebie, może osiągnąć wielki sukces.
Hamartia: Fatalną wadą Willy'ego jest jego niezdolność do zaakceptowania rzeczywistości i przystosowania się do zmieniających się okoliczności. Uparcie trzyma się swoich przestarzałych ideałów, nie chcąc przyznać, że jego marzenie o sukcesie jest nieosiągalne.
Anagnoryza: Willy przeżywa moment samorealizacji, kiedy wreszcie poznaje prawdę o swoim życiu. Jednak to odkrycie przychodzi za późno i nie może uniknąć tragicznych konsekwencji swoich czynów.
Perypeteia: Punkt zwrotny w sztuce następuje, gdy Willy zostaje wyrzucony z pracy. Wydarzenie to powoduje serię nieszczęść, które ostatecznie prowadzą do jego tragicznej śmierci.
Katharsis: Widzowie odczuwają litość i strach przed Willym, co według Arystotelesa było niezbędnym elementem tragicznego katharsis. Upadek Willy'ego służy jako przestroga, ostrzegająca przed niebezpieczeństwami wynikającymi z pychy i oszukiwania.
Dodatkowo sztuka porusza tematy ambicji, materializmu i pogoni za amerykańskim snem, które składają się na tragiczny charakter historii Willy'ego.
Podsumowując, Śmierć komiwojażera jest przykładem podróży tragicznego bohatera, ponieważ wady charakteru, wybory i ostateczny upadek Willy'ego Lomana wywołują u widzów głębokie reakcje emocjonalne i pozostawiają u nich poczucie tragedii.