Arogancja i nadmierna pewność siebie: Wiara Cezara we własną niezwyciężoność i lekceważenie ostrzeżeń innych prowadzą do jego upadku.
Ambicja i żądza władzy: Ambicja Cezara, by być jedynym władcą Rzymu, kieruje jego działaniami i podważa jego ocenę sytuacji.
Naiwność polityczna: Cezar nie zdaje sobie sprawy z politycznego niebezpieczeństwa, na jakie naraża się ze strony swoich wrogów, w tym Brutusa i Kasjusza, nie doceniając ich zdolności i chęci zwrócenia się przeciwko niemu.
Nadmierne zaufanie do innych: Zaufanie Cezara do swoich zwolenników i poleganie na ich lojalności okazują się błędne, ponieważ zdradzają go niektórzy z jego najbliższych sojuszników.
Impulsywność emocjonalna: Emocjonalne reakcje Cezara i impulsywne decyzje, takie jak jego łaskawość wobec pokonanych wrogów i pochopność w konfrontacji z Senatem, przyczyniają się do jego bezbronności.
Nieusłuchanie rad: Lekceważenie przez Cezara ostrzeżeń i rad swoich sojuszników i zwolenników, w tym snu Kalpurnii i zwoju Artemidora, naraża go na niebezpieczeństwo.