Czego boi się Julia w akcie 2?

Strach Julii z drugiego aktu Romea i Julii Szekspira ma swoje korzenie w jej nowo odkrytej miłości do Romea, członka rodziny Montague, który jest zaprzysięgłym wrogiem jej rodziny Capulet. Jej główną obawą są potencjalne konsekwencje ich zakazanej miłości, zwłaszcza konsekwencje odkrycia ich związku przez rodziny. Martwi się możliwym ponownym wybuchem sporu i niebezpieczeństwem, jakie stwarza ono zarówno dla Romea, jak i dla niej, a także ryzykiem wyparcia się jej przez rodzinę, jeśli dowie się o jej miłości do Montague.

Juliet boi się także potencjalnej dezaprobaty i oceny społeczeństwa, gdyby ich związek stał się publiczny. Boi się reakcji przyjaciół, krewnych i szerszej społeczności, która ze względu na trwający konflikt między ich rodzinami może uznać ich miłość za niewłaściwą i skandaliczną. Juliet odczuwa strach przed ostracyzmem społecznym i wykluczeniem.

Co więcej, Julia niepokoi się samym fizycznym aktem miłości, biorąc pod uwagę społeczne oczekiwania dotyczące dziewictwa i czystości, jakie pokładano w tamtym czasie wobec kobiet. Jest rozdarta pomiędzy pragnieniem bycia z Romeem a obawą związaną ze skonsumowaniem ich miłości.

Jej strach i niepokój są widoczne w całym Akcie 2, zwłaszcza w słynnej scenie balkonowej, w której wyraża swoje sprzeczne emocje, mówiąc:

„Jeśli zostanie zabity, powiedz, że śpiewałem pieśni miłosne”.

„Moja jedyna miłość zrodziła się z mojej jedynej nienawiści!

Za wcześnie dostrzeżono nieznane i poznano za późno!”