Dodatkowo mim może pomóc aktorom rozwinąć umiejętności fizyczne i ekspresję. Ucząc się, jak używać swoich ciał do komunikacji, aktorzy mogą stać się bardziej wszechstronnymi i wszechstronnymi wykonawcami. Mim może być również pomocnym narzędziem w nauczaniu aktorów o charakterystyce i motywacji. Badając fizyczność postaci, aktorzy mogą uzyskać głębsze zrozumienie swoich myśli i uczuć.
Oto kilka konkretnych przykładów użycia mimu w dramacie:
* W sztuce „Czekając na Godota” mim służy do stworzenia poczucia absurdu i napięcia. Dwóch głównych bohaterów, Władimir i Estragon, czekają na mężczyznę o imieniu Godot, który nigdy nie przybywa. Zabijają czas, wykonując różne czynności mimiczne, takie jak udawanie drzew lub koni. Te procedury służą podkreśleniu poczucia nudy i beznadziejności bohaterów.
* W sztuce „Szklana menażeria” mim jest używany do stworzenia poczucia tajemnicy i iluzji. Główna bohaterka, Amanda Wingfield, to kobieta z urojeniami, żyjąca w świecie własnej wyobraźni. Często używa mimu, aby wyrazić swoje fantazje i pragnienia. Na przykład udaje południową piękność lub gwiazdę filmową. Te procedury podkreślają kruchy stan psychiczny Amandy.
* W sztuce „The Fantasticks” mim służy do tworzenia poczucia humoru i fantazji. Akcja spektaklu rozgrywa się w magicznym świecie, w którym wszystko jest możliwe. Bohaterowie często używają mimu, aby wyrazić swoją radość i zadziwienie. Udają na przykład, że latają lub tańczą z wróżkami. Te procedury mają na celu dodanie beztroskiego akcentu do gry.
Mim to wszechstronna i potężna forma sztuki, którą można wykorzystać do ulepszenia każdego dramatycznego przedstawienia. Używając mimu, aktorzy mogą przekazywać emocje i pomysły bez użycia słów, tworzyć poczucie tajemniczości lub napięcia lub dodawać scenom odrobinę humoru.