W tym momencie publiczność jest świadoma kilku kluczowych faktów:
1. Miłość, która zatraca: Już od pierwszego prologu widzowie wiedzą, że miłość Romea i Julii ostatecznie doprowadzi do ich przedwczesnej śmierci. Podczas gdy Romeo i Julia odkrywają swoje zauroczenie, widzowie rozumieją tragiczne konsekwencje swojej namiętności, co stwarza poczucie złych przeczuć i napięcia.
2. Waśń Monteków i Kapuletów: Wieloletni spór pomiędzy rodzinami Montague i Capuletów jest widzowi znany od początku. Są świadomi głęboko zakorzenionej wrogości i przemocy pomiędzy obiema rodzinami. Ta świadomość potęguje dramatyczną ironię, gdy Romeo, Montague i Julia, Capulet, zakochują się głęboko w sobie, nieświadomi konsekwencji, jakie ich związek będzie miał dla obu rodzin.
3. Niewiedza rodziców: Rodzice Romea i Julii nie są świadomi kwitnącej miłości swoich dzieci. Wiedza widzów o tym sekretnym związku zwiększa dramatyczną ironię, ponieważ rodzice w dalszym ciągu podejmują plany i podejmują decyzje, które nieświadomie przyczyniają się do tragedii.
Ustanawiając tę dramatyczną ironię w Scenie 1, Szekspir tworzy głębokie poczucie napięcia i patosu. Publiczność jest urzeczona intensywną miłością Romea i Julii, a jednocześnie jest świadoma zbliżającej się zagłady, która ich czeka. Ten kontrast pomiędzy ich pasją a świadomością tragicznego losu potęguje emocjonalny wydźwięk spektaklu.