Jedna z interpretacji Burzy jest taka, że jest to sztuka o zbliżającej się śmierci. Interpretacja ta koncentruje się na licznych w sztuce odniesieniach do śmierci i umierania, takich jak scena otwierająca, w której Prospero wywołuje burzę, i scena końcowa, w której wyrzeka się magii i wraca do Mediolanu.
W sztuce pojawia się także szereg postaci kojarzonych ze śmiercią, takich jak Ariel, która jest duchem powietrza i Kaliban, będący potworną istotą, pół-człowiekiem, pół-bestią. Postacie te można postrzegać jako reprezentujące różne aspekty śmierci, takie jak strach przed nieznanym lub utrata człowieczeństwa.
Zakończenie spektaklu można postrzegać jako rozwiązanie tematu śmierci. Prospero, po zaakceptowaniu własnej śmiertelności, jest w stanie porzucić swoją moc i powrócić do świata śmiertelników. Sugeruje to, że śmierci nie należy się bać, ale raczej coś, co należy uznać za część życia.
Dowody ze spektaklu
W spektaklu znajduje się wiele fragmentów potwierdzających tę interpretację. Na przykład w akcie II, scenie I, Prospero mówi:
> „Jesteśmy tacy
> Jak marzenia się spełniają i nasze małe życie
> Zaokrągla się snem."
Ten fragment sugeruje, że życie jest jedynie ulotną iluzją, a śmierć jest ostateczną rzeczywistością.
W akcie III, scenie II, Ariel śpiewa piosenkę zawierającą następujące wersety:
> „W pełni zgłębiaj kłamstwa swojego ojca;
> Z jego kości zrobiono koral;
> To są perły, które były jego oczami:
> Nic z niego nie blaknie;
> Ale doznaje radykalnej przemiany
> W coś bogatego i dziwnego.”
Fragment ten sugeruje, że śmierć nie jest końcem życia, ale raczej przemianą w coś nowego i pięknego.
Znaczenie tej interpretacji
Ta interpretacja Burzy oferuje wyjątkową perspektywę na sztukę. Pozwala to spojrzeć na spektakl jako medytację nad kondycją człowieka i uniwersalnym doświadczeniem śmierci. Taka interpretacja podkreśla także piękno spektaklu i jego siłę emocjonalnego poruszania.