Argumenty przemawiające za koniecznością ich śmierci obejmują:
Katharsis i urzeczywistnienie :Tragiczny koniec miłości Romea i Julii wywołał głębokie emocje i katharsis wśród zwaśnionych rodzin, służąc jako sygnał ostrzegawczy przed niszczycielską zemstą. Będąc świadkami tragicznych konsekwencji, zarówno Montekowie, jak i Kapuleci zmuszeni byli uznać daremność i bezsens swojego konfliktu.
Poczucie winy i wyrzuty sumienia :Śmierć Romea i Julii wywołała w rodzinach ogromne poczucie winy i wyrzuty sumienia. Bycie świadkiem śmierci niewinnych młodych ludzi złamało ich determinację i zmusiło do wzięcia odpowiedzialności za swoje czyny. Ta świadomość zrodziła chęć zakończenia cyklu przemocy i nienawiści.
Interwencja polityczna :O śmierci Romea i Julii dowiedział się książę Werony, Escalus, który postanowił położyć kres trwającemu spórowi. Escalus wykorzystał tragedię jako katalizator do egzekwowania surowego prawa, grożąc surową karą każdemu, kto będzie kontynuował przemoc. Jego zdecydowana postawa i szok wywołany tragicznymi konsekwencjami prawdopodobnie odegrały znaczącą rolę w motywowaniu rodzin do poszukiwania pojednania.
Pojednanie i jedność :Tragiczne wydarzenia ostatecznie utorowały drogę do pojednania między Montekimi i Kapuletami. W obliczu nieodwracalnej straty swoich dzieci rodziny uznały potrzebę zrozumienia i przebaczenia. Rozwiązanie ich długotrwałego sporu przyniosło pokój w Weronie i zjednoczyło rodziny we wspólnym smutku.
Niektórzy jednak twierdzą, że śmierć Romea i Julii nie była bezwzględnie konieczna do zakończenia sporu. Sugerują, że do pojednania mogły doprowadzić inne okoliczności, na przykład mądry mediator, przemiana serc i umysłów lub naciski zewnętrzne, takie jak wspólne zagrożenie.
Ostatecznie to, czy śmierć Romea i Julii była konieczna, pozostaje kwestią interpretacji. Choć ich tragiczny los stał się potężnym katalizatorem rozwiązania konfliktu, rodzi to pytania dotyczące koncepcji poświęcenia życia niewinnych ludzi w imię pokoju.