1. Złożoność moralna: Bohater powinien mieć mieszankę dobrych i złych cech, dzięki czemu widzowie będą mogli je utożsamić. Powinni być zdolni do podejmowania cnotliwych decyzji, ale jednocześnie podatni na wady i słabości.
2. Znaczenie społeczne: Zmagania i podróż bohatera powinny odzwierciedlać szersze problemy społeczne i rezonować ze współczesnym światem. Ich los powinien dać wgląd w kondycję człowieka i wyzwania stojące przed jednostkami w złożonym społeczeństwie.
3. Empatia: Widzowie powinni potrafić wczuć się w bohatera, zrozumieć jego motywacje i pragnienia, nawet jeśli jego wybory prowadzą do tragicznych konsekwencji.
4. Uniwersalność: Historia bohatera powinna przekraczać granice kulturowe i geograficzne oraz odwoływać się do podstawowych ludzkich doświadczeń. Tematy poruszane w sztuce powinny przemawiać do widzów niezależnie od ich pochodzenia i okoliczności.
5. Tragiczna wada: Podróż bohatera powinna ostatecznie zakończyć się upadkiem spowodowanym konkretną wadą lub cechą charakteru. Wada ta powinna być integralną częścią natury bohatera, a nie jedynie okolicznością zewnętrzną i powinna prowadzić do potężnego katharsis dla widzów.
6. Poczucie losu lub nieuchronności: Spektakl powinien subtelnie sugerować, że bohater, mimo największych wysiłków i szlachetnych intencji, jest skazany na porażkę. Poczucie losu lub nieuchronności potęguje tragiczny efekt i intensyfikuje emocjonalną więź widza z bohaterem.
7. Cechy bohaterskie: Bohater tragiczny, pomimo swoich wad i słabości, powinien posiadać cechy godne podziwu, budzące podziw widza. Ich zmagania powinny ujawnić głębokie poczucie moralności, odwagi i odporności, nawet w obliczu przytłaczających przeciwności losu.
8. Odniesienie do zagadnień współczesnych: Podróż tragicznego bohatera powinna odzwierciedlać troski, niepokoje i aspiracje współczesnego świata. Przedstawiając zniuansowane badanie palących problemów społecznych i psychologicznych, sztuka może wywołać wśród widzów ważne dyskusje i autorefleksję.
9. Katharsis i wpływ emocjonalny: Spektakl powinien zakończyć się potężnym uwolnieniem emocji, czyli katharsis, podczas którego widz doświadcza głębokiego poczucia litości i strachu, jak sugerował Arystoteles. Upadek tragicznego bohatera powinien wzbudzić empatię i introspekcję, pozostawiając widzów z odnowionym zrozumieniem ludzkiej natury i złożoności życia.
Arthur Miller wierzył, że włączając te elementy, współcześni dramatopisarze będą w stanie stworzyć tragicznych bohaterów, którzy głęboko przemówią do współczesnych widzów, zapewniając skłaniające do myślenia i angażujące emocjonalnie przeżycie teatralne.