* Byli aktywnymi uczestnikami przedstawienia. Wiwatowali, wygwizdywali i nękali aktorów. Rzucali także na scenę różne rzeczy, takie jak żywność, monety, a nawet martwe zwierzęta.
* Pomogli stworzyć atmosferę przedstawienia. Ich reakcje na sztukę miały wpływ na grę aktorów. Na przykład, jeśli publiczność się śmiała, aktorzy chętniej zagraliby komedię. Gdyby publiczność wygwizdała, aktorzy chętniej zagraliby w dramacie.
* Byli arbitrami sukcesu. Jeżeli spektakl nie podobał się publiczności, był szybko zdejmowany ze sceny. Jeśli widzowi podobała się sztuka, często wystawiano ją miesiącami, a nawet latami.
Krótko mówiąc, publiczność była istotną częścią teatru elżbietańskiego. Bez nich spektakle nie byłyby tak udane.
Oto kilka konkretnych przykładów interakcji widzów ze sztukami elżbietańskimi:
* Podczas jednego z przedstawień sztuki „Hamlet” aktor grający ducha był tak przekonujący, że publiczność wręcz krzyknęła i wybiegła z teatru.
* W innym przedstawieniu sztuki „Makbet” aktor grający tytułową rolę tak rozwścieczył publiczność, że rzucała w niego zgniłymi owocami i warzywami.
* W jednym przedstawieniu sztuki „Poskromienie złośnicy” aktor grający Petruchia faktycznie pokonał na scenie aktorkę grającą Katherine. Publiczność była tak zszokowana i przerażona, że zażądała przerwania przedstawienia.
To tylko kilka przykładów wielu sposobów interakcji publiczności ze sztukami elżbietańskimi. Ich reakcje na przedstawienia pomogły stworzyć atmosferę podniecenia i chaosu, charakterystyczną dla tej epoki teatru.