Kto wynalazł gorące siedzenia?

Nie ma konkretnego wynalazcy, któremu przypisuje się technikę znaną jako „gorące siedzenie”. Wywodzi się z koncepcji „techniki pustego krzesła”, którą wprowadził psychoanalityk Jacob Levy Moreno w swojej pracy nad psychodramą z lat 30. XX wieku. W psychodramie puste krzesło reprezentuje znaczącą osobę w życiu podmiotu, umożliwiając mu zgłębienie nierozwiązanych kwestii lub konfliktów.

Z biegiem czasu technika ta przekształciła się w tak zwane „gorące siedzenie”, w którym jednostka odgrywa rolę innej osoby podczas omawiania określonego tematu lub problemu. Osoba na „gorącym krześle” reaguje tak, jakby była osobą, którą reprezentuje. Technika ta jest często stosowana w terapii grupowej lub warsztatach rozwoju osobistego, aby ułatwić głębszą eksplorację i zrozumienie siebie i innych.