Jak Hamlet pamięta Yoricka?

W słynnym monologu Hamleta z aktu V, scena I, zastanawia się on nad czaszką królewskiego błazna Yoricka, ekshumowaną przez grabarzy. Trzymając czaszkę w dłoniach, Hamleta ogarnia poczucie melancholii i śmiertelności, zaczyna medytować nad przemijaniem życia i nieuchronnością śmierci. Wspomina Yoricka jako człowieka zawsze pełnego śmiechu i radości, który potrafił rozśmieszyć króla nawet w najtrudniejszych chwilach. Hamleta uderza kontrast pomiędzy żywym Yorickiem, którego kiedyś znał, a martwą czaszką, którą teraz trzyma. Ten kontrast prowadzi Hamleta do zastanowienia się nad kruchością ludzkiej egzystencji i daremnością ziemskich dążeń, gdy zdaje sobie sprawę, że nawet najpotężniejsi i najbardziej wpływowi ludzie ostatecznie obracają się w proch. Ostatecznie spotkanie Hamleta z czaszką Yoricka przypomina o krótkotrwałości życia i znaczeniu przeżywania każdego dnia w pełni.