1. Monolog w akcie III, scena III :W tym monologu król wyraża swoją winę i uznaje powagę swoich czynów. Mówi:„O, moje przestępstwo jest ohydne, cuchnie do niebios; / Na nim ciąży pierwotna, najstarsza klątwa, / Morderstwo brata. Czy nie mogę się modlić?…” Jest świadomy, że jego zbrodnia jest ohydna i że niesie ze sobą wielkie brzemię.
2. Rozmowa z Hamletem w akcie III, scena IV :Kiedy Hamlet konfrontuje się z królem w sprawie jego zbrodni, król reaguje poczuciem winy i wyrzutami sumienia. Przyznaje się do swojego czynu i wyraża żal. Mówi:„O Hamlecie, cóż to był za rozpad! / Ze mną, którego miłość była tej godności / Że szła w parze nawet z przysięgą / którą jej złożyłem w małżeństwie…” Król przyznaje że popadł w niełaskę i głęboko żałuje swojej zdrady.
3. Próba modlitwy w akcie III, scenie III :Król próbuje modlić się o przebaczenie, ale nie jest w stanie tego zrobić. Czuje, że jego zbrodnia jest tak wielka, że nie da się jej wybaczyć. Odzwierciedla to jego wewnętrzną walkę z poczuciem winy i wyrzutami sumienia.
Przez cały spektakl król okazuje oznaki skruchy i żalu, co wskazuje, że nie jest on całkowicie pozbawiony sumienia.