Skok wibrującej struny zależy od różnych czynników, w tym od naprężenia struny, jej długości i materiału, z którego jest wykonana. Jednakże ośrodek, w którym wibruje struna, również odgrywa rolę w określaniu wysokości dźwięku.
Kiedy struna wibruje, wytwarza fale, które przemieszczają się w ośrodku. Prędkość, z jaką poruszają się te fale, zależy od gęstości i elastyczności ośrodka. Ogólnie rzecz biorąc, im gęstszy ośrodek, tym wolniej przemieszczają się fale. Dzieje się tak dlatego, że cząsteczki w gęstym ośrodku są ciaśniej upakowane, więc muszą poruszać się wolniej, aby zrobić miejsce dla fal.
Prędkość, z jaką poruszają się fale, wpływa również na długość fali. Długość fali to odległość pomiędzy dwoma sąsiednimi szczytami lub dolinami fali. Im dłuższa długość fali, tym niższa wysokość dźwięku.
Zatem jeśli struna wibruje w gęstszym ośrodku, fale będą przemieszczać się wolniej i będą miały dłuższą długość, co spowoduje niższą wysokość dźwięku. I odwrotnie, jeśli struna wibruje w ośrodku o mniejszej gęstości, fale będą przemieszczać się szybciej i będą miały krótszą długość, co skutkuje wyższym tonem.
Podsumowując, ośrodek, w którym drga struna, może wpływać na jej wysokość poprzez zmianę prędkości rozchodzenia się fal i długości fali. To dlatego struny wibrują inaczej w różnych materiałach, a także dlatego zmienia się wysokość dźwięku, gdy grasz tę samą nutę na rozciągniętej lub rozluźnionej strunie.