Punkt kulminacyjny historii następuje, gdy Mando podpala pole ryżowe. Akt ten symbolizuje jego bunt wobec opresyjnych struktur społecznych i gospodarczych, które doprowadziły go do zubożenia. Spalając pole, Mando nie tylko szuka osobistego wyzwolenia, ale także inicjuje potencjalne zbiorowe przebudzenie. Ogień staje się katalizatorem zmian, latarnią nadziei, która może zainspirować innych chłopów do powstania i rzucenia wyzwania niesprawiedliwym systemom, które trzymają ich w niewoli od pokoleń.
Punkt kulminacyjny „Dahong Palay” jest zarówno kulminacją wewnętrznych zmagań Mando, jak i potężną metaforą rewolucji społecznej. Wyznacza kluczowy moment w narracji, ponieważ popycha Mando i innych chłopów w stronę niepewnej, ale potencjalnie transformacyjnej przyszłości.